پیش جانان گر بمیرم تا سزاواری مراست از سلطان باهو غزل 12

1 ایا والی معلی کن وفاداران خود ها را توئی مولی مزکی کن جفا کاران خود ها را

2 بقرب خویش را هم ده، دل دیوانه ء مارا مکن بیدل بمهجوری تو غمخواران خود ها را

1 خود پرستی چون ندانی بی خبر رو ردای خویش را بر خود نگر

2 جامه را پوشیده ای بهر هوا کس نمی بیند بتو صافی نظر

1 صوفی بصدق دل نشوی تاصفا کجاست این راه باصفاست ولی جز جفا کجاست

2 مقصود از جفاست خلاصی ز ما و من جز ما و من خلاص شُدن راه صفا کجاست