تا بشکافد به هم دل نالانی از بهار رباعی 779

1 جهان جز که نقش جهاندار نیست جهان را نکوهش سزاوار نیست

2 سراسر جمال است و فر و شکوه بر آن هیچ آهو پدیدار نیست

1 ای دیو سپید پای در بند ای گنبد گیتی ای دماوند

2 از سیم به سر، یکی کله‌خود ز آهن به میان یکی کمربند

1 ای آفتاب مشکو زی باغ کن شتاب کز پشت شیر تافت دگرباره آفتاب

2 مرداد ماه باغ به بار است گونه گون از بسد و زبرجد و لولوی دیریاب