این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا از لاهوری زبور عجم 46

1 نه من بر مرکب ختلی سوارم نه از وابستگان شهریارم

2 مرا ای همنشین دولت همین بس چوکاوم سینه را لعلی بر آرم

1 مرا روزی گل افسرده ئی گفت نمود ما چو پرواز شرار است

2 دلم بر محنت نقش آفرین سوخت که نقش کلک او ناپایدار است

1 از حقیقت باز بگشایم دری با تو می گویم حدیث دیگری

2 گفت با الماس در معدن ، زغال ای امین جلوه های لازوال

1 مثل آئینه مشو محو جمال دگران از دل و دیده فرو شوی خیال دگران

2 آتش از ناله مرغان حرم گیر و بسوز آشیانی که نهادی به نهال دگران