رسیدند زی شهر چندان فراز از رودکی مثنوی 20

1 جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست همین بلات بسست، ای بهر بلا خرسند

2 خیال رزم تو گر در دل عدو گردد ز بیم تیغ تو بندش جدا شود از بند

1 کفیدش دل از غم، چون آن کفته نار کفیده شود سنگ تیمار خوار

1 اگر امیر جهاندار داد من ندهد چهار ساله نوید مرا که هست خرام

2 همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلح همه نیوشهٔ نادان به جنگ و کار نغام

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار