درویش ضعیف حال را در خشکی تنگ سال مپرس که چونی، الا به شرط آن از سعدی گلستان 64

1 وه که گر من بازبینم روی یار خویش را تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را

2 یارِ بارافتاده را در کاروان بگذاشتند بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را

1 دیدار تو حل مشکلات است صبر از تو خلاف ممکنات است

2 دیباچهٔ صورت بدیعت عنوان کمال حسن ذات است

1 چشمت خوشست و بر اثر خواب خوشترست طعم دهانت از شکر ناب خوشترست

2 زنهار از آن تبسم شیرین که می‌کنی کز خنده شکوفه سیراب خوشترست

1 عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم یا گناهیست که اول من مسکین کردم

2 تو که از صورت حال دل ما بی‌خبری غم دل با تو نگویم که ندانی دردم

1 بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت سیلاب محبتم ز دامن بگذشت

2 دستی به دلم فرو کن ای یار عزیز تا تیر ببینی که ز جوشن بگذشت