رویت که ز باده لاله می‌روید از او از شیخ بهایی رباعی 72

1 از بس که زدم به شیشهٔ تقوی سنگ وز بس که به معصیت فرو بردم چنگ

2 اهل اسلام از مسلمانی من صد ننگ کشیدند ز کفار فرنگ

1 دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت ایمان مرا دید و دلش بر من سوخت

2 از خرقهٔ کفر، رقعه‌واری بگرفت آورد و بر آستین ایمانم دوخت

1 بود در شهر هری، بیوه زنی کهنه رندی، حیله‌سازی، پرفنی

2 نام او، بی‌بی تمیز خالدار در نمازش، بود رغبت بیشمار