شیرین سخنی که از لبش جان می‌ریخت از شیخ بهایی رباعی 6

1 پای امیدم، بیابان طلب گم کرده‌ای شوق موسایم، سر کوی ادب، گم کرده‌ای

2 باد گلزار خلیلم، شعله دارم در بغل نالهٔ ایوب دردم، راه لب گم کرده‌ای

1 لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد هر گمره را روی به مقصد خواهد

2 گر جرم تو بی‌عد است، نومید مشو لطف بی‌حد گناه بی‌عد خواهد

1 عشاق به غیر دوست، عاری دارند از حسرت آرزوی او بیزارند

2 و آنان که کنند طاعت از بهر بهشت عشاق نیند، بهر خود در کارند