آن بحر که هر لحظه دگرگون آید از عطار نیشابوری مختارنامه 17

1 دردا که ز درد ناکسی میمیرم در مشغلهٔ مهوّسی میمیرم

2 هر روز هزار گنج مییابم باز اما به هزار مفلسی میمیرم

1 صوفئی را گفت مردی از رجال کای جهان گردیده چون داری تو حال

2 گفت سی سال ای اخی بشتافتم نه جوی زر دیدم و نه یافتم

1 سلیمان چون ز بلبل قصه بشنید بسی اندر فراق گل بنالید

2 پس آنگه گفت مرغان هوا را که غیبت بود از بلبل شما را

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند