مرد دینی رفت و آوردش کَنَند از رودکی مثنوی 38

1 سرخی خفچه نگر از سرخ بید معصفر گون، پوشش او خود سفید

1 زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله چنان مادر ابر سوک عروس سیزده ساله

2 و گشته زین پرند سبز شاخ بید بنساله چنان چون اشک مهجوران نشسته ژاله بر لاله

1 هر باد، که از سوی بخارا به من آید با بوی گل و مشک و نسیم سمن آید

2 بر هر زن و هر مرد، کجا بروزد آن باد گویی: مگر آن باد همی از ختن آید

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار