بردار پیاله و سبو ای دل‌جو، از خیام ترانه‌ی خیام (صادق هدایت) 10

1 * از آمدنِ بهار و از رفتنِ دی، اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی؛

2 می خور، مخور اندوه، که گفته‌است حکیم: غم‌های جهان چو زَهر و تِریاقش می.

1 تا زهره و مه در آسمان گشت پدید بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید

2 من در عجبم ز می‌فروشان کایشان به زآن‌که فروشند چه خواهند خرید

1 امشب می جامِ یک‌مَنی خواهم‌کرد، خود را به دو جامِ می غنی خواهم‌کرد؛

2 اول سه طلاقِ عقل و دین خواهم‌داد، پس دخترِ رَز را به زنی خواهم‌کرد.

1 هر راز که اندر دل دانا باشد باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد

2 کاندر صدف از نهفتگی گردد در آن قطره که راز دل دریا باشد

1 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است، و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،

2 سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است، و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.

1 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

2 پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه