آن که شنا سندهٔ این گوهر ست از دهلوی مثنوی 9

1 دل بدین و بدو نخواهم داد جز به یار نکو نخواهم داد

2 بی تو، ای آرزوی سینه من سینه را آرزو نخواهم داد

1 تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد قوت دل ریشم همگی خون جگر شد

2 گلگون شده بد روی من از اشک عقیقی از خاک درت کاه رخم باز چو زر شد