شب که با صد سوز پهلو بر سر آن کو نهم از بابافغانی مفرد 47

1 منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب شده بر آتش شوق تو چو پروانه مقرب

2 شب وصلت که دران پرده کند عقل گرانی من و افسانه ی لعلت که فسونیست مجرب

1 دلگیرم از بزم طرب غمخانه‌ای باید مرا من عاشق دیوانه‌ام ویرانه‌ای باید مرا

2 از دولت عشق و جنون آزادم از قید خرد اکنون برای همدمی دیوانه‌ای باید مرا

1 بیا که ساقی ما باده ی طهور دهد ندیم بزم، ندای هوالغفور دهد

2 دلم بمجلس مستان حق پرست کشید که داد عیش در آن زمره ی حضور دهد