ایزد فروغهای سپهری که هفت شد از ادیب فراهانی دیوان اشعار 32

1 گفتم تو کیستی کاین احسان به من نمودی گفتا به ذات پاکم حق باصر است و اعرف

2 گفتم تو پیر عشقی ای شیخ پاکدامن گفتا تو طفل راهی ای کودک مزلف

1 دانا کبود بنزد مردم هشیار آنکه به بیهوده هیچ می نکند کار

2 دانا آن شد که پخته سازد و نیکو خامی گفتار خویش و زشتی کردار

1 کان التوانی انکح العجز بنته و ساق الیه حین زوجهامهرا

2 فراشا و طیئا قال له اتکی فانکما لابد ان تلد الفقرا