عود قماری که همی داد دود از دهلوی مثنوی 60

1 دل از رخ تو به گل های تازه رو نرود که آرزوی عزیزان به رنگ و بو نرود

2 کسی که یاد لبت هر دمش گلوگیر است نه می که چشمه حیوانش در گلو نرود

1 چو نقش چشم توام در دل حزین گردد مرا نفس به دل خسته تیغ کین گردد

2 ترا به دیده کشم، لیک غیرتم بکشد که با تو مردمک دیده همنشین گردد

1 از نکو بد نگو نمی آید تو نکویی، نکو نمی آید

2 با من اربد کنی، نکو کن، از آنک بد جز از تو نکو نمی آید