جلوه سرو روان قافله بیهوشی است از اسیر غزل 135

1 دل را بسوز و درد نهان را دوا طلب چون شعله از گداختگی توتیا طلب

2 وحشت طراز نرگس مستش بهانه جوست بیگانه شو از او نگه آشنا طلب

1 دوزخ اقلیم خودنمایی‌ها جان مرحله برهنه‌پایی‌ها

2 بسیار ز جانب وفاکیشان شرمنده شدم ز آشنایی‌ها

1 چه دردسر دهم دیوانگی با سخت‌جانی را غرورش طعن الفت می‌زند شیرین و لیلی را

2 لباس عاریت را اختیار از دیگران باشد ز منصب‌های گوناگون چه حاصل اهل دنیی را