پسر گفتش دلم حیران بماندست از عطار نیشابوری الهی نامه 1

1 پسر گفتش دلم حیران بماندست که بی شه زادهٔ پریان بماندست

2 چو آن دختر محیّا و عزیزست بگو باری بمن تا آن چه چیزست

3 که من نادیده او را در فراقش چو شمعم جان بلب پُر اشتیاقش

4 پدر گفت این حکایة پیش او باز عروسی جلوه داد از پردهٔ راز