سرود گوی شد آن مرغک سرود سرای از کسایی مروزی دیوان اشعار 34

1 بگشای چشم و ، ژرف نگه کن به شنبلید تابان به سان گوهر ، اندر میان خوید

2 بر سان عاشقی که ز شرم رخان خویش دیبای سبز را به رخ خویش بر کشید

1 از گواز و تَش و انگشته و بهمان و فلان تا تبرزین و دبوسی و رکاب و کمری

1 ای دریغا که مورد زار مرا ناگهان باز خورد برف ِ وغیش