خراس و آخر و خُنبه ببردند از کسایی مروزی ابیات پراکنده از فرهنگی لغت 38
1. خراس و آخر و خُنبه ببردند
نبود از چنگشان بس چیز پنهان
1. خراس و آخر و خُنبه ببردند
نبود از چنگشان بس چیز پنهان
1. قامت چون سرو روانش نگر
آخته ، آن موی میانش نگر
1. آن جهان را بدین جهان مفروش
گر سخندانی این سخن بنیوش
1. آس شدم زیر آسیای زمانه
نیسته خواهم شدن همی به کرانه
کسایی مروزی یکی از شاعران نامدار ادبیات فارسی است که در قرن 4 هجری در ایران زندگی میکرد. آثار او نمایانگر فرهنگ، اندیشه و زیباییشناسی دوران خویش است و همچنان در دل علاقهمندان به شعر فارسی جایگاه ویژهای دارد.
شعرهای کسایی مروزی معمولاً مضامینی چون عشق، عرفان، اخلاق، دین و مسائل اجتماعی را در بر میگیرند. او با بهرهگیری از زبان فاخر و تصاویری بدیع، توانسته است احساسات انسانی را به شکلی عمیق و اثرگذار بیان کند.
در منابع تاریخی آمده است: مجدالدین ابوالحسن یا ابواسحاق کسائی مروزی از شاعران قرن چهارم و معاصر اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی است. وی به سال ۳۴۱ هجری قمری در مرو به دنیا آمد. در آغاز شاعری مداح بود و مدح سلاطین زمان خود را میگفت ولی دراواخر عمر از این کار پشیمان شد. چنانکه از اشعارش بر میآید، شیعی مذهب بوده است. از اشعارش حدود ۲۰۰ بیت باقی مانده است. وفات او را اندکی بعد از سال ۳۹۴ هجری قمری ذکر کردهاند.
در سایت شعرنوش میتوانید مجموعهای از غزلیات، قصاید و سایر اشعار کسایی مروزی را با دستهبندیهای مختلف مطالعه و مرور کنید.