طالب الدنیا و توفیراتها از مولانا مثنوی معنوی 110

1 عاشق روی جان فزای توییم رحمتی کن که در هوای توییم

2 تو به رخسار آفتابی و مه ما همه ذره در هوای توییم

1 بشنو از دل نکته‌های بی‌سخن و آنچ اندر فهم ناید فهم کن

2 در دل چون سنگ مردم آتشی است کو بسوزد پرده را از بیخ و بن

1 تا عاشق آن یارم بی‌کارم و بر کارم سرگشته و پابرجا ماننده پرگارم

2 ماننده مریخی با ماه و فلک خشمم وز چرخ کله زرین در ننگم و در عارم

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند