بیداد براین تنگدل آخر بس کن از خاقانی رباعی 255

1 به زبان چرب جانا بنواز جان ما را به سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را

2 ز میان برآر دستی مگر از میانجی تو به کران برد زمانه غم بی‌کران ما را

1 مرد مسافر حدیث خانه کو گوید زان غرضش زن بود که بانوی خانه است

2 بود مرا خانه‌ای نخست و دوم خوب نیست سوم خانه خوب اگرچه یگانه است

1 مرا دانهٔ دل بر آتش فتاده است از آن نعرهٔ من چنین خوش فتاده است

2 به هفت آسمان هشتمین در فزایم ز دود دلی کاسمان‌وش فتاده است