«عشق شور انگیز را هر جاده در کوی تو برد» از لاهوری زبور عجم 4

1 سبز بادا خاک پاک شافعی عالمی سر خوش ز تاک شافعی

2 فکر او کوکب ز گردون چیده است سیف بران وقت را نامیده است

1 مپرس از عشق و از نیرنگی عشق بهر رنگی که خواهی سر بر آرد

2 درون سینه بیش از نقطه ئی نیست چو آید بر زبان پایان ندارد

1 عهد حاضر فتنه ها زیر سر است طبع ناپروای او آفت گر است

2 بزم اقوام کهن برهم ازو شاخسار زندگی بی نم ازو

1 مثل آئینه مشو محو جمال دگران از دل و دیده فرو شوی خیال دگران

2 آتش از ناله مرغان حرم گیر و بسوز آشیانی که نهادی به نهال دگران