بیرون ز جهان و جان یکی دایهٔ ماست از مولانا رباعی 256

1 نه ز عاقلانم که ز من بگیری خردم تو بردی، چه ز من بگیری؟!

2 نخرم فلک را، بدو حسبه والله من اگر حقیرم، نکنم حقیری

1 دلم همچون قلم آمد در انگشتان دلداری که امشب می‌نویسد زی نویسد باز فردا ری

2 قلم را هم تراشد او رقاع و نسخ و غیر آن قلم گوید که تسلیمم تو دانی من کیم باری

1 بازشکستند خلق سلسله یا مسلمین باز درافکند عشق غلغله یا مسلمین

2 دشمن جان‌های ماست دوستی دوستان مادر فتنه شده‌ست حامله یا مسلمین

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد