زشت و نافرهخته و نابخردی از رودکی مثنوی 100

1 زمانه پندی آزادوار داد مرا زمانه چون نگری سر به سر همه پند است

2 به روز نیک کسان گفت تا تو غم نخوری بسا کسا که به روز تو آرزومند است

1 ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو وی گریهٔ طفل بی‌گناه از غم تو

2 افغان خروس صبح گاه از غم تو آه از غم تو! هزار آه از غم تو!

1 دلا، تا کی همی جویی منی را؟ چه داری دوست هرزه دشمنی را؟

2 چرا جویی وفا از بی وفایی؟ چه کوبی بیهده سرد آهنی را؟

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار