نوروز شد و جهان برآورد نفس از ابوسعید رباعی 357

1 تا چند کشم غصهٔ هر ناکس را وز خست خود خاک شوم هر کس را

2 کارم به دعا چو برنمی‌آید راست دادم سه طلاق این فلک اطلس را

1 در دیده به جای خواب آب است مرا زیرا که به دیدنت شتاب است مرا

2 گویند بخواب تا به خواب‌ش بینی ای بیخبران چه جای خواب است مرا

1 آنشب که مر از وصلت ای مه رنگست بالای شبم کوته و پهنا تنگست

2 و آنشب که ترا با من مسکین جنگست شب کور و خروس گنک و پروین لنگست

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما