نوری ز جمال خود بروزن فگنم از عمعق بخاری رباعی 11

1 ای چنگ، سرافگنده چو هر ممتحنی در پای کشان زلف چو محبوب منی

2 گر حلق تراست خشک، پس در چه فنی؟ هم خشک زبانی تو و هم تر سخنی

1 ببزم وصال تو هر جرعه ای که دولت بنایم فرو می کند

2 چو خواهم که گیرم بکف، تخت بد دگر باره اندر سبو می کند

1 مردم چشمم چو مرکز پلک چون برهون شود مرکز و برهون ز عشقت هر شبی گلگون شود