طایفهٔ نخچیر در وادی خوش از مولانا مثنوی معنوی 42

1 تو چنین نبودی تو چنین چرایی چه کنی خصومت چو از آن مایی

2 دل و جان غلامت چو رسد سلامت تو دو صد چنین را صنما سزایی

1 دانیکه چه میگوید این بانگ رباب اندر پی من بیا و ره را دریاب

2 زیرا به خطا راه بری سوی صواب زیرا به سال ره بری سوی جواب

1 پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه توبه کردن از گناه آمد گناه

2 بس که گمره را کنی بس جست و جو گمرهی گشته‌ست فاضلتر ز راه

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند