ایزد که به زلفت شکن و تاب نهاد از دهلوی رباعی 2

1 ای ترا در دیده من جای خواب دیده بی خوابم از تو جای آب

2 شب چو خوابم نیست بهر دیدنت چند سازم خویش را عمدا به خواب

1 بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست کز دیده و دل در پی ایشان نگران زیست

2 گر یافت کسی از لب بی خط اثر ذوق تا زیست در اندیشه ساده شکران زیست

1 باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را شادمان یابم دل امیدوار خویش را

2 شد دو چشمم ز انتظارش چار در راه امید چار جانب وقف کردم هر چهار خویش را