بازی خور روزگار بودم همه عمر از غالب دهلوی رباعی 59

1 لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما سیل را پای به سنگ آمده در خانه ما

2 تفی از برق بلا تعبیه دارد در خویش دهن خاک کند آبله از دانه ما

1 ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست روزی ناخورده ما در جهان بسیار هست

2 ما و خاک رهگذر بر فرق عریان ریختن گل کسی جوید که او را گوشه دستار هست

1 جنون محمل به صحرای تحیر رانده است امشب نگه در چشم و آهم در جگر وامانده است امشب

2 به ذوق وعده سامان نشاطی کرده پندارم ز فرش گل به روی آتشم بنشانده است امشب