آواره به کوه و دشت و صحرا شده ام از عارف قزوینی دیوان اشعار 16

1 جان از غم دوست رستنی نیست زین دام هلاک جستنی نیست

2 آن فتنه که خاستی و برخاست تا ننشینی نشستنی نیست

1 بمرگ دوست مرا میل زندگانی نیست؟ ز عمر سیر شدم مرگ ناگهانی نیست؟

2 بقای خویش نخواهم از آنکه میدانم که اعتماد بر این روزگار فانی نیست

1 بفکن نقاب و بگذار در اشتباه ماند تو بر آن کسی که میگفت رخت بماه ماند

2 بدر این حجاب و آخر بدر آز ابر چون خور که تمدن ار نیائی تو به نیم راه ماند