این هستی تو ، هستی هست دگر است از کسایی مروزی رباعی 1

1 نیلوفر کبود نگه کن میان آب چون تیغ آب داده و یاقوت آبدار

2 همرنگ آسمان و به کردار آسمان زردیش بر میانه چو ماه ده و چار

1 آن کس که بر امیر در مرگ باز کرد بر خویشتن نگر نتواند فراز کرد

1 شکفت لاله ، تو زیغال بشکفان که همی ز پیش لاله به کف بر نهاده به زیغال