ای شده مَحْرَمِ مجالس، پس از جامی رسالهٔ اربعین 14

1 عارفی از ظلمت شب نور یاب دیده فرو بست به کلی ز خواب

2 شب که ز خورشید نظر دوختی شمع نظر تا سحر افروختی

1 عمرها شد تا درین دیر کهن تار نظمم بسته بر عود سخن

2 هر زمان از نو نوایی می زنم دم ز دیرین ماجرایی می زنم

1 در دیار مصر قحطی خاست سخت کز فزع هر کس به نیل انداخت رخت

2 چون به سوی نان رهی نشناختند رخت هستی را در آب انداختند