عقل آمد و پند عاشقان پیش گرفت از مولانا رباعی 366

1 نک بهاران شد صلا ای لولیان بانگ نای و سبزه و آب روان

2 لولیان از شهر تن بیرون شوید لولیان را کی پذیرد خان و مان

1 ای جان لطیف و ای جهانم از خواب گرانت برجهانم

2 بی‌شرم و حیا کنم تقاضا دانی که غریم بی‌امانم

1 چون سوی برادری بپویی باید که نخست رو بشویی

2 در سر ز خمارت ار صداعی است تصدیع برادران نجویی

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو