ای صبح ز فیض نفست عرش جناب از قدسی مشهدی رباعی 38

1 کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟ به جز شمعم که گاهی بر سر بالین شود پیدا

2 به گوش منصفان کافی بود صاحب طبیعت را اگر در صد غزل یک مصرع رنگین شود پیدا

1 سیری نپذیرد از هوس نفس دلیر عشق است به طعمه‌ای رضامند چو شیر

2 افتد هوس از کار و تسلی نشود طفل از بازی مانده توان یافت، نه سیر

1 چند باشد دل ز وصل دل‌ربایی بی‌نصیب چند باشد گوشم از آواز پایی بی‌نصیب

2 رخ مپوش از من گهِ نظّاره این عیب است عیب کز سر خوان کریم آید گدایی بی‌نصیب