مستم ز دو لعل شکرت ای مه‌رو از مولانا رباعی 1586

1 در ستایش‌های شمس الدین نباشم مفتتن تا تو گویی کاین غرض نفی من است از لا و لن

2 چونک هست او کل کل صافی صافی کمال وصف او چون نوبهار و وصف اجزا یاسمن

1 دست من گیر ای پسر خوش نیستم ای قد تو چون شجر خوش نیستم

2 نی بهل دستم که رنجم از دل است درد دل را گلشکر خوش نیستم

1 من پار بخورده‌ام شرابی امسال چه مستم و خرابی

2 من پار ز آتشی گذشتم امسال چرا شدم کبابی

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد