به دشت ار به شمشیر بگزاردم از رودکی مثنوی 28

1 اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

2 خدای را بستودم، که کردگار من است زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود

1 به سرای سپنج مهمان را دل نهادن همیشگی نه رواست

2 زیر خاک اندرونت باید خفت گر چه اکنونت خواب بر دیباست

1 ای روی تو چو روز دلیل موحدان وی موی تو چنان چو شب ملحد از لحد

2 ای من مقدم از همه عشاق، چون تویی مر حسن را مقدم، چون از کلام قد

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار