بس شب بدعا دو دست برداشتم از وطواط رباعی 30

1 جهان سرای غرورست، نی سرای سرور طمع مدار سرور اندرین سرای غرور

2 بعاقبت بحسام هوان شود مجروح دلی که او بحطام جهان شود مسرور

1 همه کار گیتی بود برقرار چو با دین و دانش بود شهریار

2 بعدلست هر سلطنت را ثبات بعلمست هر مملکت را مدار

1 ز دور جنبش این چرخ سیمگون سیما چو سیم و زر شده گیر: اشک ما و چهره ما

2 شود چو سیم و زر اشک این و چهرة آن که هست شعبدهٔ چرخ سیمگون سیما