من دوش رخ صدق و صفا را دیدم از صفای اصفهانی رباعی 8

1 سحر ز هاتف غیبم بگوش هوش رسید که آفتاب حقیقت ز پرده گشت پدید

2 ز پشت پرده غیب آفتاب طلعت دوست دمید و پرده پندار نه سپهر درید

1 بیک پیمانه ام دیوانه کردند ازین افیون که در پیمانه کردند

2 ثبات و صبر گنج بی زوالند که منزل در دل ویرانه کردند

1 چرخ دو تا گشته و یکتاست عشق یک اثرست و همه اشیاست عشق

2 برگ گل گلبن توحید روح بار درخت دل داناست عشق