بر یاد لبت لعل نگین می‌بوسم از مولانا رباعی 1180

1 گهی در گیرم و گه بام گیرم چو بینم روی تو آرام گیرم

2 زبون خاص و عامم در فراقت بیا تا ترک خاص و عام گیرم

1 گر شرم همی از آن و این باید داشت پس عیب کسان زیر زمین باید داشت

2 ور آینه‌وار نیک و بد بنمائی چون آینه روی آهنین باید داشت

1 گفتم که بیا بچشم من درنگریست من نیز به حال گفتمش کاین دغلیست

2 گفتا که چه میرمی و اینت با کیست تو مردهٔ اینی همه ناموس تو چیست

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند