ای من ز غمت وطن در آتش کرده از وطواط رباعی 38

1 جهان سرای غرورست، نی سرای سرور طمع مدار سرور اندرین سرای غرور

2 بعاقبت بحسام هوان شود مجروح دلی که او بحطام جهان شود مسرور

1 همه کار گیتی بود برقرار چو با دین و دانش بود شهریار

2 بعدلست هر سلطنت را ثبات بعلمست هر مملکت را مدار