گرفتمت که رسیدی بدانچه می‌طلبی از منوچهری قصیده-قطعه 78

1 هنگام بهارست و جهان چون بت فرخار خیز ای بت فرخار، بیار آن گل بی‌خار

2 آن گل که مر او را بتوان خورد به خوشی وز خوردن آن روی شود چون گل بربار

1 بر لشکر زمستان نوروز نامدار کرده‌ست رای تاختن و قصد کارزار

2 وینک بیامده‌ست به پنجاه روز پیش جشن سده، طلایهٔ نوروز و نوبهار

1 ای بت زنجیر جعد، ای آفتاب نیکوان طلعت خورشید داری، قامت فردوسیان

2 نافرید ایزد زخوبان جهان چون تو کسی دلربا و دلفریب و دلنواز و دلستان