’شاخ نهال سدره ئی خار و خس چمن مشو» از لاهوری زبور عجم 60

1 دل من رازدان جسم و جان است نپنداری اجل بر من گران است

2 چه غم گر یک جهان گم شد ز چشمم هنوز اندر ضمیرم صد جهان است

1 از چه رو بر بسته ربط مردم است رشته ی این داستان سر در گم است

2 در جماعت فرد را بینیم ما از چمن او را چو گل چینیم ما

1 مثل آئینه مشو محو جمال دگران از دل و دیده فرو شوی خیال دگران

2 آتش از ناله مرغان حرم گیر و بسوز آشیانی که نهادی به نهال دگران