دریغ! مدحت چون درو آبدار غزل از رودکی قصیده-قطعه 47

1 به چنگال قهر تو در، خصم بد دل بود همچو چرزی به چنگال شاهین

1 ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار بادام ترّ و سیکی و بهمان و باستار

2 مار است این جهان و جهانجوی مارگیر از مارگیر مار برآرد همی دمار

1 پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل ساق چون سوهان و دندان بر مثال استره

2 بر کنار جوی بینم رستهٔ بادام و سرو راست پندارم قطار اشتران آبره

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار