دریغ! مدحت چون درو آبدار غزل از رودکی قصیده-قطعه 47

1 به تو بازگردد غم عاشقی نگارا، مکن این همه زشتیاد

1 کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال

2 تو را که می‌شنوی طاقت شنیدن نیست مرا که می‌طلبم خود چگونه باشد حال؟

1 دل خسته و بستهٔ مسلسل موییست خون گشته و کشتهٔ بت هندوییست

2 سودی ندهد نصیحتت، ای واعظ ای خانه خراب طرفه یک پهلوییست

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار