می‌گفت یکی پری که او ناپیداست از مولانا رباعی 424

1 ناگاه بروئید یکی شاخ نبات ناگاه بجوشید چنین آب حیات

2 ناگاه روان شد ز شهنشه صدقات شادی روان مصطفی را صلوات

1 پریر آن چهره یارم چه خوش بود عتاب و ناز دلدارم چه خوش بود

2 به یادم نیست هیچ آن ماجراها ولیکن زین خبر دارم چه خوش بود

1 نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشم منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم

2 اگر چه روغن بادام از بادام می زاید همی‌گوید که جان داند که من بیش از شجر باشم

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند