طمع دارد به فضل حی معبود از نقشبندی مفردات (معما به نامی خاص) 16

1 فرید دهر ملا صالح راد که تا بد داد علم و فضل می داد

2 روانش بود مرغ گلشن قدس روان شد سوی نزهتگاه خود شاد

1 درودی کز نسیمش مشک تاتار خورد خون همچو دل از طره یار

2 سلامی کز شمیمش بوی رضوان شود سرگشته چون جان بهر جانان

1 ز سودای خود ار خطی به کلک شوق بنشانم دو صد مجنون کند مشق جنون اندر دبستانم

2 بگیرد شب پره خورشید را چون آشبان در بر اگر یک شمه از دل تیرگی غم بر افشانم