درخش، ارنخندد به وقت بهار از رودکی مثنوی 18

1 با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین با هر که نیست عاشق کم کن قرینیا

2 باشد گه وصال ببینند روی دوست تو نیز در میانهٔ ایشان ببینیا

1 چه خوش گفت مزدور با آن خدیش: مکن بد به کس، گر نخواهی به خویش

1 چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت

2 این تیغ نه از بهر ستمکاران کردند انگور نه از بهر نبیذ است به چرخشت

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار