گر از رخ مه زلف چو چوگان ببرد از جلال عضد رباعی 14

1 بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت دل هر سوخته بر زاری من زار بسوخت

2 منِ آتش نفس اندر طلبش آه زنان هر کجا گام نهادم در و دیوار بسوخت

1 نسیم غالیه سای است و صبح غالیه بار کجاست ساقی و کو باده گو بیا و بیار

2 به بزم دور به گردش در آور آن خورشید که مقطع ظلمات است و مطلع انوار

1 راز غم دوستان به کس نتوان گفت هرچه ببینند باز پس نتوان گفت

2 ولوله شوق را هوا نتوان خواند غلغله عشق را هوس نتوان گفت