از گل طبقی نهاده کین روی منست از ابوسعید رباعی 104

1 عالم به خروش لااله الا هوست عاقل بگمان که دشمنست این یا دوست

2 دریا به وجود خویش موجی دارد خس پندارد که این کشاکش با اوست

1 گفتم صنما لاله رخا دلدارا در خواب نمای چهره باری یارا

2 گفتا که روی به خواب بی ما وانگه خواهی که دگر به خواب بینی ما را

1 مستغرق نیل معصیت جامهٔ ما مجموعهٔ فعل زشت هنگامهٔ ما

2 گویند که روز حشر شب می‌نشود آنجا نگشایند مگر نامهٔ ما

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما