ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدی از پروین قطعه‌ 164

1 روزی گذشت پادشهی از گذرگهی فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست

2 پرسید زان میانه یکی کودک یتیم کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست

1 ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشت ایام عمر، فرصت برق جهان نداشت

2 روشن ضمیر آنکه ازین خوان گونه گون قسمت همای وار به جز استخوان نداشت

1 ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتن روی مانند پری از خلق پنهان داشتن

2 همچو عیسی بی پر و بی بال بر گردون شدن همچو ابراهیم در آتش گلستان داشتن