دست فلک از پای درآورد مرا از بخارایی مفرد 2

1 گنجی ست عشق یار که عالم خراب اوست بحری ست لطف دوست که گردون حباب اوست

2 گر صادقی چو صبح مزن جز به مهر دم چون صدق عالمی ست که مهر آفتاب اوست

1 راستی را شیوه‌ای کآن سرو قامت می‌کند گر به قصد سرکشی نبوَد قیامت می‌کند

2 دوش فکر ماه می‌کردم که جانان رخ نمود روشنم شد این که اظهار کرامت می‌کند

1 که می‌داند میِ شوق از چه جام است به جز چشمت که او مست مدام است

2 شراب ار با تو نو شد دل حلال است وگرنه این صفت بر وی حرام است